مسجد امروزه به یک موزه تبدیل شده ، ورودی بازدید ۱۰ لیره ( تقریبا حدود ۷۰۰۰ تومان ) است و از یک گیت بازدید حسابی باید بگذرید ، تقریبا همه جا حتی مرکز خرید ها از این گیت ها داشت و بازرسی دقیق همه .

 

 

 

 

 

 

 

 

تمام مسجد و راهروهای ان با قندیلهای بزرگ که امروزه لامپ دارند روشن شده و همه جا توریست ها را می بینی که با حیرت سقف را نگاه می کنند و عکس می گیرند .

 

 

 

 

 

 

 

 

و این هم یک عکس نیمه هنری . حدس می زنید کجاست ؟

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نمایی از مسجد سلطان احمد ( مسجد آبی ) از پنجره ای در طبقه دوم مسجد ایاصوفیا .

 و من گشتم در مسجد ، نشستم بر روی زمین و نگاه کردم ، دیوارها را ، سقف و گنبد را ، تصاویر مقدس را و مریم و مسیح را و نام الله و محمد (ص)و علی (ع)  را بر دیوار و دیدم مردمان دیگر را با ظاهرهای متفاوت ، رنگهای بسیار و رفتم ، آن دورها ...

تمام نشانه های اسلامی بدونه انکه تخریبی در بنا صورت گیرد بعدها به بنا اضافه شده است . مثل محراب طلایی مسجد

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 پنجره های بالای محراب کاملا مشخص کننده آن است که بنا در اصل یک کلیسا بوده .تصویر مریم مقدس بالای محراب هم بسیار دیدنی است .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

و البته تصاویر قدیسین دیگر بر دیوارها هنوز باقی است .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

البته تصاویر عمدا در طبقه دوم قرار دارند و توریستها هم به شرط آنکه دوربین هایشان فلش نزند ، می توانند عکس بگیرند .نمایی هم از طبقه دوم که قسمتی از محراب و منبر و البته جایگاه ویژه سلطان را نشان می دهد .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

مسجد امروزه فقط بمانند یک موزه برای دیدار بازدید کنندگان مورد استفاده قرار می گیرد ، بر خلاف مسجد سلطان احمد که هنگام نماز در آن نماز برگزار می شود .

در راهروی ورودی مسجد ایاصوفیه هم تصاویری از گذشته تاریخی بنا و نقشه ها و عکس بعضی از سران سیاسی کشور ها که برای بازدید از مسجد آمده بودند را نصب کرده اند که در بین آنها تصویر میر حسین موسوی نخست وزیر وقت ایران هم دیده می شود.

یک خانواده اروپایی در مسجد سلطان احمد مشغول گرفتن عکس یادگاری . داشتن روسری اجباری نبود ولی همه میباید کفشهای خود را در می آوردند و در کیسه ای بدست میگرفتند . یک شاخه گل مصنوعی هم به مناسب ایام میلاد نبی اکرم به همه هدیه می دادند .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نمایی از حیاط مسجد با مناره زیبای آن

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

اولین مکانی که به دیدنش رفتیم و عکس انداختیم ، مسجد سلطان احمد ، بزرگترین مسجد استانبول بود . مسجدی که به دستور سلطان احمد بین سالهای ۱۶۰۹ تا ۱۶۱۶ میلادی ساخته شده و بخاطر کاشی های آبی رنگ آن به مسجد آبی نیز مشهور است .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

پیش آمد و برای یک هفته رفتم استانبول برای دیدن و آموختن . البته اینبار با نگاه مردمشناسی تر از سفر های قبلی ، حتی از تایلند و مالزی .

عکس گرفتم که بعضی از آنها را در اینجا هم خواهم آورد و سعی می کنم کمی از آنچه دیدم بگویم .

پرواز تقریبا ۳ ساعت طول کشید . استانبول از بالا زیبا بود ( و البته زیباتر از پایین ) ، سقف تمام خانه ها شیروانی قرمز و در کنار سبزی درختان و آبی دریا بسیار زیبا بنظر میرسید .

فرودگاه استانبول هم نسبتا شیک بود ، حدالقل در مقایسه با مهراباد که بیشتر به یک ترمینال شبیه است .  آنچه در اولین نگاه جلب توجه میکرد ( البته شاید برای من ) توریست های مختلف از ملیت های مختلف در فرودگاه بود . اینکه بتوانی حدس بزنی هرکدام چه ملیتی دارند ، سرگرمی جالبی بود درمدتی مجبور بودیم منتظر بمانیم .

فرودگاه تا هتل با اتوبوس تقریبا نیم ساعتی طول کشید و وقتی رسیدیم هتل و اتاقمان معلوم شد، به بهانه ناهار خیابان گردی ها هم شروع شد و تا میدان سلطان احمت ( با تلفظ استانبولی ) رفتیم . دو نماد بزرگ استانبول ، مسجد سلطان احمت ( مسجد آبی ) و در روبروی آن مسجد ایاسوفیا

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

و استانبول آعاز شد .